-HEERLEN-
ONDER HET STOF
scroll of sleep om te starten
Vanaf het einde van de 19e EEUW trok de groei van de mijnbouwsector veel mensen naar Zuid-Limburg. Er was grote behoefte aan werk, dat werd geboden door de mijnbouw.
1965
De Nederlandse regering kondigde de sluiting van alle steenkoolmijnen in Zuid-Limburg aan.
De ontdekking van aardgas, goedkope kolen uit het buitenland en veranderende energiebronnen.
Mijnen werden economisch onhoudbaar.
Rond 1970, kort na de mijnsluitingen, werd in Zuid-Limburg een duidelijke drugsproblematiek zichtbaar.
Door massale werkloosheid, toekomstloosheid en het wegvallen van sociale structuren raakten
vooral
jongeren en oud-mijnwerkers kwetsbaar.
Soft- en harddrugs deden hun intrede als vlucht uit verveling, frustratie en psychische problemen.
VERSLAVING
Verspreid zich in sommige wijken snel, waardoor de sociale gevolgen van de mijnsluitingen nog jarenlang voelbaar blijven.
1974
Mijn Oranje-Nassau I in Heerlen sluit haar deuren, als allerlaatste steenkoolmijn van Nederland.
Het einde van een
70
jarig tijdperk
De sluiting markeerde niet alleen het einde van de mijnbouw, maar ook het definitieve begin van een onzekere toekomst voor de regio en haar inwoners.
Complete wijken verloren hun economische basis.
Gezinnen zaten zonder werk, inkomen en toekomstperspectief.
De economische neergang zorgde voor spanningen in buurten.
Met toenemende sociale problemen en een verslechterend leefklimaat als gevolg.
1980
In de jaren tachtig nam in Zuid-Limburg de drugsproblematiek sterk toe.
Aanhoudende werkloosheid, armoede en uitzichtloosheid maakten vooral stedelijke gebieden kwetsbaar.
Harddrugs werden steeds zichtbaarder in het straatbeeld.
Illegale handel en verslaving groeiden, mede door het gebrek aan werk en begeleiding.
Ook prostitutie nam toe in deze periode. Voor sommige inwoners werd het een manier om te overleven in een regio waar regulier werk schaars was.
Heerlen is zich de afgelopen jaren actief gaan herpositioneren om het imago van de stad te versterken.
Cultuur speelt hierin een grote rol.
De Parkstad Limburg Theaters fungeert als cultureel ankerpunt en trekt bezoekers van binnen en buiten
de regio.
1991
Ook zet het internationale festival Cultura Nova Heerlen jaarlijks op de kaart als stad van podiumkunst en experiment.
2008
Ook jongeren en stedelijke cultuur krijgt ruimte.
Een voorbeeld is het Streetdancefestival, dat laat zien dat Heerlen niet alleen een verleden heeft, maar
ook een eigentijdse en creatieve toekomst.
2019
Het station en het Maankwartier werden vernieuwd om Heerlen opnieuw met zichzelf te verbinden.
Jarenlang vormde het spoor een fysieke en sociale scheiding in de stad.
Met de opening van het nieuwe station en het Maankwartier in 2019 werd die barrière doorbroken en
ontstond er ruimte voor ontmoeting, wonen, cultuur en een toekomstgerichte stedelijke ontwikkeling.
2025
In 2025 presenteerde de Rijksoverheid een nieuwe schaderegeling voor mijnbouwschade in Limburg. De regeling is opgesteld samen met de provincie en betrokken gemeenten.
Veel huizen in Zuid-Limburg kampen met scheuren, verzakkingen en constructieve problemen als
gevolg van de vroegere mijnbouw in de regio.
Vanaf eind 2025 / begin 2026 kunnen particuliere
woningeigenaren mijnschade melden via het Instituut voor Milieu, Mens en Mijnbouw Limburg.
Zij kunnen een vergoeding of herstel aanvragen, meestal tot ongeveer €10.000, met hogere bedragen bij
ernstige schade.
Vijftig jaar na de sluiting van de Limburgse steenkoolmijnen kunnen bewoners eindelijk geld krijgen voor mijnschade.
Heerlen nu
2026
Het imago van Heerlen wordt nog altijd sterk bepaald door sociaaleconomische cijfers.
Ondanks investeringen in vernieuwing blijft een hardnekkig beeld van achterstand bestaan, geworteld in
de nasleep van de mijnsluitingen. Dit imago is daarmee niet alleen een gevoel, maar ook gebaseerd op
meetbare data en beleid.
2021 - 2045
Toekomst Heerlen
Heerlen-Noord werkt sinds 2021 aan een grootschalig toekomstplan tot 2045.
Het plan maakt deel uit van het Nationaal Programma Heerlen-Noord.
"
Het zwarte goud vormde ooit de basis van werk en identiteit. Na de mijnsluiting bleef een regio achter
die zichzelf opnieuw moest uitvinden.
Decennia van werkloosheid en achterstand volgden, maar het verhaal stopte daar niet.
